عـشـق

نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک            زان گل که شد شکفته به بستان کربلا

.................................................

روى نيازم كجاست، سوى حسين است و بس

قبله قلبم كجاست، كوى حسين است و بس

 سلسله عشقم و، سلسله جنبان خداست

سلسله عشق چيست، موى حسين است و بس

 ديدن وجه خدا، هست مرا آرزو

وجه خداى عزيز، روى حسين است و بس

 بوى بهشت خدا، از حرمش مى وزد

بوى بهشت خدا، بوى حسين است و بس

 رحمت و لطف و كرم، عشق و صفا در جهان

بخشش و جود و سخا، خوى حسين است و بس

 روز جزا در امان، هر كه رود اى عزيز

از بركات دم و، هوى حسين است و بس

 كوثر و حوض بهشت، جنت و نهر حيات

اندكى از قطره، جوى حسين است و بس

..............................................................................................

حسین تشنه لبیك

معلم شهید دكتر علی شریعتی در مورد امام حسین(ع) می گوید: حسین(ع) بیشتر از آب تشنه لبیك بود اما افسوس كه به جای افكارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگ ترین درد او را بی آبی معرفی كردند.

دل ها به درد آمد

ادوارد براون هم در مورد مصیبت بزرگ كربلا می گوید:« آیا قلبی پیدا می شود كه وقتی درباره كربلا سخنی به گوش می رسد مالامال حزن و اندوه نشود؟ حتی غیر مسلمانان هم نمی توانند پاكی روحی را كه این جنگ در برداشت انكار كنند.»

واقعه كربلا در دل دوستداران اهل بیت(ع)، شعله تازه و فروزان تری برافروخت و ریخته شدن خون نواده پیغمبر(ص) با وحشیانه ترین نوع و شكنجه و عذاب، خشم و نفرت بسیاری در بین پیروان آن حضرت پدید آورد، در مصیبت كربلا دل ها سخت به درد آمد و از همان وقت این روح شهادت و فداكاری و حقیر شمردن مرگ به فعالیت شیعیان قدرت تازه ای بخشید.

پركاه در برابر كوه

«توماس مارساریك» مصیبت های امام حسین(ع) را با حضرت عیسی(ع) مقایسه می كند و می نویسد:« مصائب مسیح نسبت به مصائب حسین(ع) مانند پركاهی است در برابر كوهی بزرگ»

بنام عشق که عشق خداست

خدا گفت زمین سردش است. چه کسی می تواند زمین را گرم کند؟ لیلی گفت: من.

خدا شعله ای به او داد. لیلی شعله را توی سینه اش گذاشت. سینه اش آتش گرفت. خدا لبخند زد لیلی هم.

خدا گفت : شعله را خرج کن.زمینم را به آتش بکش. لیلی خودش را به آتش کشید.

خدا سوختنش را تماشا میکرد.

لیلی گر میگرفت.خدا حظ میکرد .

لیلی میترسید میترسید آتشش تمام شود لیلی چیزی از خدا خواست.خدا اجابت کرد.مجنون سررسید.مجنون هیزم آتش لیلی شد آتش زبانه کشید آتش ماند. زمین  خدا گرم شد.خدا گفت اگر لیلی نبود زمین من همیشه سردش بود.

لیلی گفت امانتی ات زیادی داغ است زیادی تند است خاکستر لیلی هم دارد میسوزد، امانتی ات را پس میگیری؟

خدا گفت: خاکسترت را دوست دارم،خاکسترت را پس میگیرم.

لیلی گفت: کاش مادر میشدم، مجنون بچه اش را بغل میکرد.

 خدا گفت: مادر ی بهانه عشق است، بهانه سوختن،تو بی بهانه عاشقی تو بی بهانه میسوزی.  

لیلی گفت: دلم زندگی میخواهد،ساده،بی تاب بی تب.

خداگفت اما من تب وتابم،بی من میمیری...

لیلی گفت: پایان قصه ام زیادی غم انگیز است، مرگ من مرگ مجنون، پایان قصه ام را عوض میکنی؟

خدا گفت:"پایان قصه ات اشک است.اشک دریاست.

دریا تشنگی است ومن تشنگی ام،تشنگی وآب.پایانی از این قشنگتر بلدی؟

      لیلی گریه کرد لیلی تشنه تر شد. خدا خندید.